جستجو در قرآن
|
و
هر كجا بر ايشان دست يافتيد آنان را بكشيد، و همان گونه كه شما را بيرون راندند،
آنان را بيرون برانيد، (چرا كه) فتنه (=شرك) از
قتل بدتر است، (با اين همه) در كنار مسجد الحرام با آنان جنگ مكنيد، مگر آنكه با شما در آن جا به جنگ
درآيند، پس اگر با شما جنگيدند، آنان را بكشيد،
كه كيفر كافران چنين است. |
|
با
آنان بجنگيد تا ديگر فتنهاى نباشد، و
دين، مخصوص خدا شود. پس اگر دست برداشتند، تجاوز جز بر ستمكاران روا نيست. |
|
از تو در باره ماهى كه كارزار در آن حرام
است مىپرسند. بگو: (كارزار در آن، گناهى
بزرگ و باز داشتن از راه خدا و كفر ورزيدن به او و باز داشتن از مسجدالحرام (=حج)، و بيرون راندن اهل
آن از آنجا، نزد خدا (گناهى) بزرگتر، و فتنه (=شرك) از كشتار
بزرگتر است.) و آنان پيوسته با شما مىجنگند تا -اگر بتوانند- شما را از دينتان برگردانند. و كسانى از
شما كه از دين خود برگردند و در حال كفر
بميرند، آنان كردارهايشان در دنيا و آخرت تباه مىشود، و ايشان اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند بود. |
|
اوست
كسى كه اين كتاب (=قرآن) را بر تو فرو فرستاد. پارهاى از آن، آيات محكم (=صريح و روشن) است. آنها اساس
كتابند؛ و (پارهاى) ديگر متشابهاتند (كه تأويلپذيرند). اما
كسانى كه در دلهايشان انحراف است براى فتنهجويى و طلب تأويل آن (به دلخواه خود،) از
متشابه آن پيروى مىكنند، با آنكه تأويلش
را جز خدا و ريشهداران در دانش كسى نمىداند. (آنان كه) مىگويند:
(ما بدان ايمان آورديم، همه (چه محكم و چه متشابه) از جانب پروردگار ماست)، و جز خردمندان كسى
متذكر نمىشود. |
|
به
زودى، گروهى ديگر را خواهيد يافت كه مىخواهند از شما آسوده خاطر و از قوم خود
(نيز) ايمن باشند. هر بار كه به فتنه بازگردانده شوند، سر در آن فرو مىبرند. پس اگر
از شما كنارهگيرى نكردند و به شما پيشنهاد
صلح نكردند و از شما دست برنداشتند، هر كجا آنان را يافتيد به اسارت بگيريد و بكشيدشان. آنانند كه
ما براى شما عليه ايشان تسلطى آشكار قرار
دادهايم. |
|
اى پيامبر، كسانى كه در كفر شتاب
مىورزند، تو را غمگين نسازند؛ (چه) از آنانكه
با زبان خود گفتند: (ايمان آورديم)، و حال آنكه دلهايشان ايمان نياورده بود، و (چه) از يهوديان:
(آنان) كه (به سخنان تو) گوش مىسپارند (تا بهانهاى) براى تكذيب
(تو بيابند)، و براى گروهى ديگر كه (خود)
نزد تو نيامدهاند، خبرچينى (=جاسوسى) مىكنند، كلمات را از جاهاى خود دگرگون مىكنند (و) مىگويند:
(اگر اين (حكم) به شما داده شد، آن را بپذيريد،
و اگر آن به شما داده نشد، پس دورى كنيد.) و هر كه را خدا بخواهد به فتنه درافكند،
هرگز در برابر خدا براى او از دست تو چيزى بر
نمىآيد. اينانند كه خدا نخواسته دلهايشان
را پاك گرداند. در دنيا براى آنان رسوايى، و در آخرت عذابى بزرگ خواهد بود. |
|
و ميان آنان به موجب آنچه خدا نازل
كرده، داورى كن و از هواهايشان پيروى مكن
و از آنان برحذر باش؛ مبادا تو را در بخشى از آنچه خدا بر تو نازل كرده به فتنه دراندازند.
پس اگر پشت كردند، بدان كه خدا مىخواهد
آنان را فقط به (سزاى) پارهاى از گناهانشان
برساند، و در حقيقت بسيارى از مردم نافرمانند. |
|
اى
فرزندان آدم، زنهار تا شيطان شما را به فتنه نيندازد؛ چنانكه پدر و مادر شما را از بهشت
بيرون راند، و لباسشان را از ايشان بركند،
تا عورتهايشان را بر آنان نمايان كند. در حقيقت، او و قبيلهاش، شما را از آنجا كه آنها را نمىبينيد،
مىبينند. ما شياطين را دوستان كسانى
قرار داديم كه ايمان نمىآورند. |
|
و
از فتنهاى كه تنها به ستمكاران شما نمىرسد بترسيد و بدانيد كه
خدا سختكيفر است. |
|
و
با آنان بجنگيد تا فتنهاى بر جاى
نماند و دين يكسره از آنِ خدا گردد. پس اگر (از كفر) بازايستند قطعاً خدا به
آنچه انجام مىدهند بيناست. |
|
و
كسانى كه كفر ورزيدند ياران يكديگرند. اگر اين (دستور) را به كار نبنديد، در زمين فتنه و فسادى بزرگ پديد خواهد آمد. |
|
اگر
با شما بيرون آمده بودند جز فساد براى شما نمىافزودند، و به سرعت خود را ميان
شما مىانداختند و در حق شما فتنهجويى مىكردند،
و در ميان شما جاسوسانى دارند (كه) به نفع آنان (اقدام مىكنند)، و خدا به
(حال) ستمكاران داناست. |
|
در
حقيقت، پيش از اين (نيز) در صدد فتنهجويى برآمدند و
كارها را بر تو وارونه ساختند، تا حقّ آمد و امر خدا آشكار شد، در حالى كه آنان
ناخشنود بودند. |
|
و
از آنان كسى است كه مىگويد: (مرا (در
ماندن) اجازه ده و به فتنهام مينداز.)
هشدار، كه آنان خود به فتنه افتادهاند،
و بىترديد جهنم بر كافران احاطه دارد. |
كلمه فتنه به معناى هر عملى است كه به منظور آزمايش
حال چيزى انجام گيرد، و بدين جهت است
كه هم خود آزمايش را فتنه مى گويند و هم ملازمات غالبى آن را، كه عبارت است از شدت و عذابى كه متوجه
مردودين در اين آزمايش يعنى
گمراهان و مشركين مى شود، در قرآن كريم نيز در همه اين معانى است
عمال شده و منظور از آن در آيه مورد
بحث شرك به خدا و كفر به رسول
و آزار و اذيت مسلمين است ، همان عملى كه مشركين مكه بعد از هجرت و
قبل از آن با مردم مسلمان داشتند.
پس معناى آيه اين شد كه عليه مشركين
مكه كمال سخت گيرى را به خرج دهيد، و آنان را هر جا كه بر خورديد به قتل برسانيد، تا مجبور شوند از سرزمين
و وطن خود كوچ كنند، همانطور
كه شما را مجبور به جلاى وطن كردند، هر چند كه رفتار آنان با شما سخت تر
بود، براى اينكه رفتار آنان فتنه بود،
و فتنه بدتر از كشتن است ، چون كشتن تنها انسان را از زندگى دنيا محروم مى كند، ولى فتنه مايه محروميت
از زندگى دنيا و آخرت و انهدام
هر دو نشاءه است .
ترجمه تفسير الميزان جلد 2 صفحه 90
